Wendy met jenna en febe de drie kids Jenna en Febe

In oktober 2002 kwam ik er achter dat ik zwanger was. Dit was een heerlijk gevoel "wij krijgen een kindje erbij". Ik wist niet alleen niet hoelang want ik had nog gewoon mijn periode gehad ookal was het niet zoals altijd. Hans mijn man lag nog te slapen toen ik de test deed dus ik wist precies hoe ik het hem ging vertellen. Ik ben snel naar de winkel gegaan en beschuit en muisjes gehaald in roze en blauw, ook heb ik koffie voor hem gezet en gebracht.
Eerst drong het niet eens tot hem door maar na een tijdje zag ik een traan over zijn wang en hij vroeg me of het echt waar was.
De volgende dag naar de dokter gegaan deze stuurde me gelijk naar de verloskundige omdat hij ook niet zeker kon zeggen hoelang wij zwanger waren
De verloskundige gebeld en een echo gepland voor tijdbepalling. 7 november 11.30 uur hadden wij een afspraak, heel spannend hoor. Ik was gewoon zes weken zwanger en alles was in orde. 3 Juli 2003 was de uitgerekende datum

Na 17 weken zwangerschap voelde ik me niet lekker ik was niet ziek of zo maar gewoon anders als bij Kaylee heel anders. Dus besloot ik aan de verloskundige te vragen of ik nog een echo mocht ze vond het niet echt nodig. Vooral omdat ik er al twee had gehad maar, ik stond erop omdat ik iets voelde wat ik niet thuis kon brengen. Ze zeggen altijd als er iets niet goed is voelt de moeder dat wel dus daar ging de verloskundige dan ook vanuit. Een week later kreeg ik een echo(18 weken). Linda mijn zus wou mee. Daar lag ik dan te kijken naar mijn baby zo mooi. Opeens zegt mijn zus "HET LIJKEN ER WEL TWEE" ik schrok daarvan want ik zag niets de verloskundige zij dat ze gelijk had. Het enige wat ik deed was staren en daarna ging ik huilen. TWEE KINDJES ik was helemaal in de war, en hoe moest ik dit tegen Hans zeggen die was net klaar met de kamer en zo groot was hij niet.
Mijn zus Linda vond het te gek en vroeg mij wat ik nu voelde?
Ik was er heel blij mee maar ik maakte me ook gelijk zorgen hoe moest ik dit allemaal gaan doen, ik had net alles gekocht voor een kindje.
Toen we dit tegen de verloskundige vertelde die ons had doorverwezen op mijn verzoek schrok ze wel maar was ook heel blij voor me dat was ik ook inmiddels.
Op weg naar huis belde ik Hans of hij even naar huis kon komen want ik moest hem dit natuurlijk vertellen ik wist niet echt hoe dus toen we thuis kwamen heb ik hem de foto's maar gegeven. Toen hij er naar keek heeft hij gelijk het hele alfabet van voor naar achter op geratteld en terug.
Toen hij daar mee klaar was belde hij zijn baas dat hij die middag vrij wou. We zijn toen met zijn drieen naar mijn ma gegaan, en omdat ik nog een gezicht had van het huilen schrok ze ontzettend ze dacht dat er iets vreselijk mis was
Ik vroeg haar of ze het leuk zou vinden om van twee kindjes oma wou worden nou ik heb nog nooit zo'n blij mens gezien EEN TWEELING WAT LEUK!!!!!!!
Daarna zijn we naar mijn schoonmoeder gegaan die bij Hans zijn zus zat, nou die konden het niet geloven en waren dolblij.
We zijn de rest van de familie afgegaan en iedereen was blij.
Het stomme was ik had er voor dat ik wist dat ik er twee kreeg al zo vaak gedroomd over een tweeling WAS DAT EEN TEKEN?

Het leek allemaal een droom ,een hele rare droom.
1 kindje op de wereld zetten dat had ik al eens gedaan maar twee hoe zou dat gaan.
Ik vond het allemaal heel eng ik moest in het ziekenhuis bevallen terwijl mijn droom thuis was,ik wou graag een Quinny driewieler deze ging niet door want die hadden ze niet voor twee kindjes en een 3D echo daar was ik nu te ver voor in de zwangerschap.
Die dingen vielen dus voor mij echt tegen de wensen die ik had vielen in het water.
Maar ik kreeg twee kindjes daar was ik wel blij mee want er zijn zoveel vrouwen die geen kindje kunnen krijgen en ik kreeg er twee.
6 Feb moesten we naar de gynaecoloog ik was heel nerveus ik had het gewoon niet meer. ik had veel vragen mijn eerste was of ik wel gewoon kon bevallen en dat kon ze nog niet zeggen daar was het nog te vroeg voor maar alles zag er goed uit dus daar was ik wel blij mee.
Toen ik thuis kwam moest ik echt dingen gaan regelen zoals een babykamer voor twee een kinderwagen voor twee
meer hemdjes en andere spullen waar ik er allemaal maar een voor had.
Dat was een geregel hoor.
Mijn moeder dacht opeens aan een vriendin die ook een tweeling had gehad 4 jaar geleden en belde haar gelijk op
zij had alle spullen nog dus wij gaan kijken en alles gekocht het zag er zo goed uit
dus daar waren we al klaar mee. Heel veel gekregen van familie en vrienden, iedereen was zo lief en begaand dus alles kwam toch nog op zijn pootjes terecht
en ik kon gaan genieten dacht ik. 12 feb voor de laatste keer naar de verloskundige.Twee hartjes gehoord met twee van die apparaten
26 februari kreeg ik een 2D pretecho. Ik wou alles weten ook het geslacht nou dat kregen we te horen hoor
Twee meiden Hans zij gelijk nou jongens maken kan ik dus niet, ik was helemaal happy twee meiden gaaf ik had namelijk de perfecte namen ik kon al niet kiezen maar dat was dus nu niet meer nodig. Twee dagen later ik was aan het werk en ik kreeg ontzettend veel pijn bij mijn bekken dus ik gebeld naar de gynaecoloog die zij dat ik moest stoppen met werken dit viel wel tegen hoor want ik had het echt naar mijn zin daar.
Dus daar zat ik dan 22 weken zwanger en thuis.
ik vond het maar niets maar ik had wel wat meer tijd om wat aan de kamer van mijn kids te doen
geschilderd en behangen dat ging nog goed maar toen kon ik niets meer niet ver lopen en heel snel moe
ik moest in een rolstoel omdat een van de kindjes in mijn bekken lag dat deed zeer hoor ik werd er heel opstandig van
31 maart nog steeds alles prima een kindje zat boven het gemiddelde en eentje er net onder
was heel moe ik had een rot humeur niemand kon iets goed bij mij

7 april steken in mijn buik gynaecoloog gebeld. ik moest naar het ziekenhuis. Ik was al onder de douche gaan staan met de gedachte het gaat wel over, maar het werd alleen maar erger dus opvang voor Kaylee geregeld en daar gingen we naar het ziekenhuis.
Ik moest zo huilen in de auto dat wil je niet weten hoor.
Wij kwamen in het ziekenhuis aan en ik werd gelijk op een bed gelegd en mocht niet meer staan daar schrok ik wel van.
Ik kreeg ook gelijk te horen dat ik niet naar huis mocht.
Dus daar kwamen de tranen weer want ik wist niet wat er komen zou en Kaylee natuurlijk
wat ging er met haar gebeuren als zij mij niet zag de volgende dag, voor mij dus veel paniek.
Er werd bloed afgenomen en ik moest in een potje plassen ook kreeg ik een echo en een ctg scan.
Ik vond het allemaal niets ik kreeg ook nog een inwendig onderzoek toen ze dat deden verging ik gelijk weer van de pijn.
De nacht duurde dan ook ontzettend lang,
de volgende ochtend om 06.00 uur werd ik wakker gemaakt ik had me daar pijn in mijn rug dat was nog erger als de pijn in mijn lies die inmiddels over was.
Het eten nou dat ging er wel in.
ik mocht onder de douche en toen was hans daar alweer.
Toen de gyneacoloog kwam vroeg ik meteen wat er nu was en wanneer ik naar huis mocht.
DE UITSLAG: ik had hele erge blaasonsteking
en mijn bloed was niet goed de witte bloedplaatjes waren te laag.
Maar ik mocht naar huis!
Ik ging met pijn in mijn buik naar het ziekenhuis en kwam met pijn in mijn rug thuis.
Wat een rot bedden waren dat!!!
De mededeling die ik mee kreeg was ook niet leuk.
Ik mocht niets meer doen en moest veel rust houden.
Of dat gaat met een kind van 4 rond je heen
Hans bracht Kaylee naar school en ik zat maar op de bank mooi zwanger te zijn.
Ik deed niets meer en toch te veel
dat werd me verteld toen ik op 14 april weer naar de gyneacoloog moest.
Hans had een rolstoel gehaald want lopen ging niet meer, dat deed zo zeer.
Een van de kids lag met de benen naar beneden te trappen
ik moest ook 40 x per uur naar de wc daar werd ik niet goed van.
Maar goed dat hoort erbij . 24 april weer naar de gyneacoloog en wat zei ze RUSTIG AAN DOEN wat ik ook deed
ik deed namelijk 24 uur per dag niets. Toen werd ik boos hoor ik zei haar hoe bedoel je rustig doen wat kan ik doen wat ik nu niet doe ik doe niets.
Ik deed toch te veel boos ben ik weg gegaan ik had het niet meer hoor.
Hans en ik zijn een dagje weg geweest zodat ik er even uit was.
We hebben leuke dingen gekocht voor de babykamer en leuke dingen voor Kaylee dat was wel lekker.

9 mei weer die gyneacoloog die ik niet mocht en wat mijn gevoel zei was uitgekomen 12 mei moest ik me melden op de kraamafdeling
dus ik was nog een weekend thuis en dan was mijn vrijheid over(zo voelde ik dat heel erg). In dat weekend veel moeten regelen voor Kaylee
Rebel de kat dat viel niet mee hoor. Ik geloof dat ik het hele weekend heb lopen huilen.
De tijd ging veel te snel in dat weekend

12 mei ging ik naar het ziekenhuis met veel tegenzin hoor,want ik moest nog 8 weken voor de uitgerekende datum en die gedachte nee dat viel niet mee.
Ook maakte ik me veel zorgen over Kaylee of het allemaal wel zou gaan.
Dus daar aangekomen moesten we wachten tot er iemand kwam om de formulieren in te vullen voor mijn verblijf daar.
Nou al de formulieren waren ingevuld en daar lag ik dan.
Al snel kwam er een vrouw bij mij op de kamer liggen,
heel erg aardig ik kwam al gauw in gesprek met haar.
Na het eten deed ze opeens zo raar dus ik drukte op de knop voor hulp en die kwam.
Het ging heel snel maar het ging niet goed met haar kindje en ze moest naar rotterdam toe.
dat was wel schrikken hoor.
Ik kon er na niet van slapen dus de eerste nacht in het ziekenhuis ging al goed.
De volgende ochtend werd ik om 6.30 al wakker gemaakt en deden zij mijn bloeddruk opmeten en werd er bloed afgetapt.
Dat viel wel tegen hoor je komt in het ziekenhuis om te rusten en dan word je zo vroeg wakker gemaakt raar!
Ook werd mij verteld dat ik zo een nieuwe kamergenoot zou krijgen haar naam was Alette.
Ik moest toen gelijk denken aan een meisje waar ik vroeger altijd mee omging,en toen dat vrouwtje kwam was ze het nog ook zeg.
Ze vertelde mij dat ze het zelfde dacht toen ze mijn naam hoorde, wel toevallig!
Maar wel gezellig.
De eerste week viel wel mee in het ziekenhuis maar toen kwam het weekend dat viel wel tegen hoor!
Hans probeerde veel langs te komen maar elke keer als hij weer weg ging, ging ik huilen.
Ik had zo'n heimwee ik wou naar huis.
Maar dat zat er niet in dat werd mij wel verteld.
Elke dag werd mijn bloed afgetapt en ik wist maar niet waarom en toen ik dit vroeg kreeg ik een antwoord dat ik niet verwacht had eigenlijk.
Mijn bloedplaatjes ( de witte) waren te laag en als deze zo laag bleven stolde mijn bloed niet en dat is een groot risico tijdens de keizersnede die ik moest omdat mijn kindjes in stuit lagen. donderdag 22 mei een echo:
baby 1 (febe) geschat gewicht 1280 gr
baby 2 (jenna) geschat gewicht 1432 gr
Bloedplaatjes nog steeds te laag als ze onder de 50 komen kon het wel eens verkeerd aflopen tijdens de keizersnede, zowel met mij als de tweeling.
Dat was dus een hele schok.

24 Mei bloedplaatjes zijn weer gezakt .
Ik snapte er niets meer van ik weet alleen nog dat ik dingen moest gaan regelen voor het geval dat het niet goed zou aflopen met mij en de kids.
Ik had de verpleging gevraagd of ik naar huis mocht voor het weekend maar dat mocht niet ik was helemaal over mijn toeren.
Je hebt in dat ziekenhuis geen privacy en ik wou zo graag met Hans zijn.
Na het eten kwam een van die meiden mij met heel het bed halen en ze bracht me naar een andere kamer,en Hans was daar ook hij mocht in het ziekenhuis bij me slapen.
Het was echt te gek hoor ik heb de hele nacht tegen hem aan gelegen en we hebben het veel over de toekomst gehad als deze er voor mij nog zou zijn maar ook als ik er niet meer zou zijn, het was zwaar maar het moest gebeuren.
26 mei 1 cm ontsluiting veel harde buiken en bloedverlies.
Bloedplaatjes niet goed, 49 dat is te laag, ik ben toen aan de weeenremmers gezet. daar werd ik dus eng van, ik dacht echt dat mijn hart buiten mijn lichaam zat wat een troep is dat. ik had toen gelijk besloten dat ik dat niet meer wou.
27 mei witte bloedplaatjes transfusie gehad om te kijken hoelang het duurt voordat het weer zakt.
28 mei bloedplaatjes 95 zakken dus niet zo snel.
Een gesprek gehad met gyneacoloog, planning bevalling staat nu op 4,5 of 6 juni ligt even aan mijn bloedplaatjes.
29 mei mijn kindjes worden weer gemeten.
baby 1 1653 gram
baby 2 2009 gram
dit was wel goed ze waren gegroeid.
Ik mocht een weekend naar huis. Het was heerlijk even thuis ik voelde me wel heel zwak. Kaylee vond het te gek maar ik moest wel elke ochtend terug voor mijn bloed en een ctg altijd heel spannend want als het niet goed zou zijn mocht ik niet meer mee naar huis, heel moeilijk omdat tegen een kind van 4 uit te leggen hoor.

Nou alles liep op rolletjes alles was goed dus ik mocht weer naar huis.
4 juni weer een transfucie gehad want op 9 juni gaan ze mijn kindjes halen.
nog 5 dagen nou ik zag er echt naar uit.
Ik vond het heel moeilijk en heel eng want het werd toch een keizersnede en als je niet weet wat je te wachten staat is dat eng.
8 juni mocht sávonds voor het laatst eten om 18.00 uur dat viel tegen hoor ik had de laatste dagen zo'n honger en dat niet alleen als ik nerveus ben eet ik altijd veel.
9 juni de dag was aangebroken eerst een ctg alles was daar goed. Toen gemeten alles was goed
10.00 uur kwam de gynaecoloog keizersnede ging niet door. Het was een feestdag en niets kon geregeld worden zoals trauma en lap ( vanwege mijn bloed).
Ik was toen heel erg boos en ik ben veel gaan eten ook heb ik Hans gebeld dat hij me moest komen halen ik ging naar huis
eerst werd mij verteld dat ik niet mocht maar daar had ik niets meer mee te maken ik ging gewoon en ze zagen me morgen wel terug.
Zo gezegd zo gedaan ik was thuis en nog steeds heel boos.

Iedereen die in de buurt van me kwam moest het horen hoe boos ik was. Wat ze ook probeerde ik bleef huilen van woede
dus zo na een hele dag boos zijn ben ik gaan slapen. s'morgens rond 08.00 uur werd ik wakker ik ben naar beneden gegaan en koffie gepakt want om 09.00 uur moest ik weer in het ziekenhuis wezen. om 08.45 uur werd ik gebeld vanuit het ziekenhuis met de vraag of ik al had gegeten.
ik had koffie op dat was alles nou ze vertelde mij dat het vandaag ging gebeuren. Dus mijn antwoord was eigenlijk gelijk "weet je het zeker" ja zei ze ik weet het zeker. ik ging uit mijn dak ik was zelfs mijn ma vergeten te bellen

Nou ik naar het ziekenhuis en daar werden alle voorbereidingen getroffen dit vond ik gewoon helemaal niets.
rond 13.30 naar de OK toen werd ik toch wel bang en Hans ook want het is niet niets niet wetende of je nog zal leven na de bevalling.
Het was dan ook een innig afscheid dat ik had met Hans we werden ook even alleen gelaten. veel tranen aan de ene kant omdat het straks klaar was en ik mijn kindjes zou hebben en aan de andere kant de angst dat ik het niet zou redden. voor dat ik de narcose in ging vertelde van de plas dat ik niet ging zonder een gevecht hoor en dat stelde mij wel op mijn gemak. en toen was ik weg onder narcose

rond 15.00 uur denk ik zelf kwam ik bij uit de narcose en het eerste wat ik zij was”LEEF IK NOG" dat was dus het geval er viel veel van mij af echt waar ook kreeg ik te horen dat ik twee hele gezonde meiden had nou ik kon mijn geluk niet op ookal was ik heel wazig.
Hans kwam me halen met tranen in zijn ogen van geluk en vertelde mij dat ze heel klein waren maar gezond en dat we er gelijk heel gingen
dit was mijn zwangerschapsverhaal
Ik hoop dat jullie met veel plezier hebben gelezen met wat ik heb meegemaakt.
alles is goed gegaan met dank aan al het personeel van oosterschelde ziekenhuis in Goes .

Wendy