Al 18 jaar maak ik deel uit van een drieling. Wij werden in Den-Helder geboren zo rond 12 uur 's middags en kwamen met een keizersnede ter wereld. Wij zijn een 2 eiige drieling. Ik ben samen met mijn zusje 1 eiig en ons broertje (de laatst geborene) is ook 1 eiig.
 
Ik heb het drieling zijn altijd als erg leuk ervaren. Ik denk dat het besef er vroeger nog niet was maar ik wist wel dat ik niet alleen was en dat ik altijd wel iemand had om mee te spelen. We speelden heel erg veel met elkaar. In de tuin, hutten bouwen, spelletjes en met lego spelen. We deelden die dingen en zo ook onze vriendjes op school. Het was dan wel eens als klein meisje moeilijk te begrijpen dat het vriendje of vriendinnetje 3 kindjes had om mee te spelen en dat de aandacht dus verdeelt moest worden.
 
Al vanaf peuter af aan zitten wij bij elkaar in dezelfde klas. De vraag: "Vind je het leuk om bij je broer en zus in de klas te zitten" is vaak gesteld, waarop ik altijd antwoordde dat ik het leuk vond en nog steeds vind! Inmiddels zit mijn broer voor een deel niet meer in dezelfde klas maar dat is er ook niet anders op geworden. Ik ga verder op school veel om met mijn zus, net als thuis eigenlijk.

Ik vind iedere geboorte op zich is een groot wonder. Zo is het krijgen van één kind fascinerend, verrassend en bijzonder maar laat staan dat het er twee, drie of zelfs nog meer kunnen zijn. Bijzonder eigenlijk dat je daar zomaar een deel van uit mag maken.

De herinneringen die ik als meerling heb staan in het teken van samenzijn. Het samenzijn met elkaar als familie maar natuurlijk ook als drieling.  En het zijn geen woorden maar beelden die mijn eerste herinnering vormen die ik als meerling heb. Bijzonder genoeg zijn die beelden niet van mij alleen. Ik ben ook niet alleen. We zijn met z’n drieën.