Kirsten, mama van Roos en Puck

Tweelingmoeder zijn is het mooiste wat me is overkomen. Het is een wonder en dat voel ik ook echt zo, elke dag weer. Dat wij een tweeling hebben gekregen zie ik dan ook echt als een cadeautje. Het zit namelijk niet bij ons in de familie en het was dus een "lucky shot".

Na van de eerste schrik bekomen te zijn begon het genieten. Mijn zwangerschap verliep buitengewoon voorspoedig, ik had echt nergens last van. Ik was in het begin alleen heel erg moe. Pas later in de zwangerschap kwamen een paar kleine kwaaltjes zoals zuurbranden en de laatste paar weken vocht vasthouden en een iets hogere bloeddruk. Dit alles was op zich al een wonder omdat toen ik 28 weken zwanger was mijn vader is overleden. Dit zorgde natuurlijk voor een hoop verdriet en heeft de zwangerschap en kraamtijd toch wel een beetje overschaduwd. Maar om een lang verhaal kort te maken... De kindjes lagen in een erg vreemde positie in mijn buik. Ze lagen kruislings over elkaar heen geduikeld, waarbij er eentje in een stuitligging lag. De gyneacoloog vond het te riskant om op natuurlijke manier te bevallen i.v.m. verhaking. Dus een keizersnede werd gepland in mijn 38ste week. Maar na 37 weken braken mijn vliezen en kwamen na een paar uur de weeen op gang. Met spoed werd 's nachts om 3.30 uur de O.K. klaargemaakt en werden mijn twee meisjes geboren. Roos was de eerste en woog 2450 gram. Ze had een klein beetje zuurstof nodig om op gang te komen, maar deed het verder prima. Puck werd als tweede geboren en woog 2700 gram. Omdat ze iets aan de lichte kant waren (voor een tweeling waren ze keurig op gewicht), moesten ze een dag in de warmhoudcouveuse. Met mij ging het iets minder, want zodra ik op mijn kamer lag kreeg ik een hevige bloeding, waarbij ik erg veel bloed ben verloren. Dit was ook allemaal best spannend, want ik zag ook enige paniek bij de verpleegsters. De eerste dag heb ik dan ook niet helemaal meegekregen en was ik een beetje van de wereld. Na 4 zakken bloed te hebben gekregen krabbelde ik langzaam op en kon ik gaan genieten van mijn twee prachtige dochters.

Ik vond het in het begin allemaal heel eng. Om ze vast te pakken, ze waren nog zo klein! De borstvoeding kwam bij mij niet op gang en Roos en Puck waren te zwak om aan mijn borst te kunnen drinken, dus werd het flesvoeding. Dit vond ik op zich niet zo erg omdat ik zo veel meer controle had op wat ze binnenkregen. Roos dronk nl. erg slecht in het begin. Ik heb dan ook weleens gedacht: "ik krijg ze nooit groot"! (Moet je ze nou eens zien! hahaha).

Toen ik na 6 dagen naar huis mocht sloeg de paniek enigszins toe. Help, nu moeten we onszelf redden met die twee wezentjes! Maar het bleken 2 ontzettend makkelijke en lieve kindjes te zijn. Ze sliepen na 9 weken al door van 8 uur 's avonds tot 8 uur 's morgens, en dat doen ze nu (7 maanden) nog steeds! Ze hebben alleen gehuild als ze honger hadden en ook nu huilen ze nauwelijks. Ze konden na een paar weken al lachen en doen sindsdien niets anders meer. Ze lachen echt de hele dag. Je kunt je dus voorstellen dat ik met volle teugen geniet. Helemaal omdat ik om mij heen ook zie dat dit bijna uitzonderlijk is. De eerste maanden zijn we dan ook erg goed doorheen gekomen en ik had mij ingesteld op het feit dat ik het heel druk zou krijgen, maar dit is mij 200 % meegevallen. Als ik ze de fles gaf, dan deed ik ze in de wipstoel met een kussen onder de fles zodat ze zelf konden drinken. Zodoende had ik mijn handen vrij. Het wordt nu wel iets drukker omdat ze nu vaste voeding krijgen en natuurlijk niet meer op 1 plek willen blijven liggen. Ze rollen en tijgeren, het kruipen is in aantocht. En dan krijg ik het denk ik helemaal druk! Maar leuk druk!

Als tweelingmoeder moet je je ook voorbereiden op het feit dat even snel een boodschapje doen met de kinderwagen er niet meer bij is, want (ondanks dat je veel tweelingen ziet) je bent toch een soort van attraktie. Vooral oudere mensen vinden het erg leuk om even in de kinderwagen te mogen kijken. Ik moest erg wennen aan al die ongevraagde aandacht. Het enige waar ik op dit moment een beetje moeite mee heb is om ze brood e.d. te leren eten. Puck  is nl. een paar weken geleden bijna gestikt in een stukje babykoek en sindsdien ben ik panisch wanneer ik ze brood of een broodkorstje moet geven. Ik moet mij dan ook echt over die angst heen zetten. Ze moeten het tenslotte toch leren. Maar ze groeien fantastisch en zijn nu al echt twee stevige dames (zie de foto's). Zo klein als ze in het begin waren, zo groot zijn ze nu. Wie had dat gedacht! Ik kan wel uren doorgaan over mijn twee dochters. Maar ik besef ook heel goed hoe erg we het getroffen hebben, want ik lees op internet en in bladen ook andere verhalen. Ik denk dat sommige mensen drukker zijn met 1 baby dan ik met 2. 

Als ik mijn ervaring als tweelingmoeder in 1 zin moet samenvatten: Voor mij is het moederschap van een tweeling een feest! Het is elke dag weer genieten en ik ben apetrots op mijn twee engeltjes. En als ik 's avonds naar bed ga dan kan ik niet wachten tot de volgende ochtend. Dat ze lachend in hun bedje liggen, klaar voor een nieuwe dag met hun soms klungelige, maar ontzettend verliefde moeder!