Het gekke is dat ik vroeger altijd ‘geïnteresseerd’ was in tweeling. Bij het spelen speelde ik vaak met m’n zusje dat we een tweeling waren, ik schreef veel verhalen waar ook dikwijls een tweeling in voor kwam en zat er ook altijd een tweeling in mijn ‘barbie-familie’.

Toen ik in maart 2006 zwanger raakte hebben Joshua en ik, volgens mij wel eens een grapje gemaakt: Stel, dat het een tweeling wordt. Niet dat er tweelingen bij ons in de familie zaten, hoor. Ik voelde me nauwelijks misselijk tijdens de eerste drie maanden. Met tien weken had ik de eerste termijnecho. Ik was best zenuwachtig of alles wel goed was met het kindje. De verloskundige ging met het apparaatje over mijn buik. Ze zei: Kijk hier is het kindje. Oh, maar… Ik zat gelijk in de stress, omdat ik dacht dat er iets mis was. Maar ze vervolgde: Het zijn er twee.

Een tweeling?! Zeiden mijn vriend en ik in koor. Hij vond het meteen geweldig, maar ik wist niet of ik moest lachen of moest huilen. Ik was hartstikke blij dat alles er goed uit zag, maar tegelijkertijd een beetje in de war met het nieuws. Gelukkig was ik er na een week al helemaal aan gewend en was ik hartstikke blij.

Last van ochtendmisselijkheid heb ik nauwelijks gehad, ik was vooral ’s avonds misselijk en kon dan geen warme maaltijd binnen houden. De kindjes groeiden heel goed en ook mijn bloeddruk was telkens perfect. Toen ik vijf maanden zwanger was vroegen klanten al vaak aan mij of ik bijna met zwangerschapsverlof ging, als ik vertelde dat het een tweeling was reageerden ze geschokt. Maar ik was er heel erg blij mee. Ik heb ook hele rare reacties gehad van mensen. Ik weet niet meer hoe vaak mensen aan mij vroegen of ik er wel blij mee was en ook gewoon wildvreemde klanten hoor.

Eind augustus werd mijn contract niet meer verlengd, omdat ik volgens mijn baas niet meer bij de uitstraling van de winkel paste. Ja natuurlijk! Alsof dat de echte reden was, maar eigenlijk kwam het wel goed uit, want ik kon bijna niets meer en al helemaal geen hele dagen in de winkel staan. De kindjes bleven goed groeien en ik ook! Joshua en ik waren er bij zes maanden al op voorbereid dat ze konden komen. De laatste drie maanden leken daarom ook heel lang te duren. De kindjes bleven goed groeien en hadden het hartstikke goed in mijn buik. Ze hebben niet eens veel geschopt.

Aan het einde van mijn zwangerschap had ik het helemaal gehad. Ik kon nauwelijks meer slapen en al helemaal niet meer van m’n ene op m’n andere zij gaan liggen, dat was een hele onderneming. Ook had ik behoorlijk last van zuurbranden en drie kussen onder je hoofd helpt echt niet. De Rennies hielpen gelukkig wel wat en die waren dan ook niet aan te slepen, op een gegeven moment vond ik ze gewoon lekker. Van alle soorten drinken en eten kreeg ik last van zuurbranden. Behalve van Spa rood, ik kon ongeacht de hoeveelheid prik een anderhalve literfles in één keer leegdrinken. Dat deed ik achteraf gezien denk ik ook, omdat ik behoorlijk gierig werd. Ik wilde nauwelijks iets delen en vond mezelf behoorlijk zielig. Dat kwam natuurlijk door de hormonen, maar ik schaam me nu behoorlijk als ik eraan terug denk dat ik heel erg tegen mijn vriend heb lopen zeuren. Hij had echt engelengeduld!

Met 37 weken was ik er goed zat van. Maar ik mocht nog niet worden ingeleid, want mijn baarmoedermond was nog niet rijp en de kindjes deden het zo goed! De laatste maand heb ik elke week een controle gehad, dat was wel vervelend, want we moesten altijd lang wachten. Tot aan de bevalling deed ik nog ‘gewoon’ met de fiets boodschappen en ging ik naar (rookvrije) verjaardagen. Dat ik dan het onderwerp van gesprek was, of beter gezegd mijn buik en zwangerschap, kwam me echt m’n keel uit. De hele avond vertelden mijn vriend en ik hetzelfde verhaaltje. Goh, wat een dikke buik? Ja, ik ben nu 38 weken zwanger. Wat? Van een tweeling? En je komt nog gewoon op de verjaardag? Ja, ik ben zwanger niet invalide, ofzo. Ook stoorde het (goedbedoelde) ‘nou, sterkte’ me erg. Ik voelde me een lam die naar een slachtbank werd geleid. Achteraf kan ik gelukkig erg om die dingen lachen.

Toen ik in de veertigste week voor controle kwam, heeft de verloskundige een afspraak gemaakt om hormonen in te laten brengen. Die zouden de baarmoedermond wat meer rijpen. De volgende ochtend moest ik me om acht uur ’s ochtends melden. Natuurlijk eerst weer aan de CTG-scan. En dat is een ramp als je zwanger bent van een tweeling. Volgens mij heb ik in mijn hele zwangerschap wel minstens tien uur aan het apparaat gelegen.

Toen ze eindelijk een goede registratie hadden konden de hormonen worden ingebracht. Gelukkig kwamen daardoor de weeën al op gang en braken mijn vliezen dezelfde dag om acht uur ’s avonds. (net toen mijn ouders weg waren) Ik werd na de verloskamer gebracht en mocht mijn vriend bellen. Hij heeft die nacht bij mij op de kamer geslapen, voor zover dat mogelijk was. De weeën waren eerst wel makkelijk onder controle te houden, maar na middernacht kreeg ik zo’n weeënstorm dat het echt niet meer ging. Daar kwam bij dat ik nog maar nauwelijks drie cm ontsluiting had.

Gelukkig was de anesthesist er nog en kon ik kiezen voor een infuus of een ruggenprik. Ik koos voor het eerste en kon d.m.v. een pompje zelf wat morfine telkens toe dienen. Dat was relaxed!!!! Ook al voelde ik de weeën nog wel en doet het nog wel pijn, de morfine maakt dat je wat trager reageert en daardoor minder op de pijn reageert.

Na twintig uur weeën had ik maar net vijf cm ontsluiting. Doordat mijn buik zo was uitgerekt, kon dat gewoon niet op gang komen. De arts vertelde me toen dat ik een keizersnede zou krijgen. Wat was ik opgelucht zeg!

Om 16:46 is Iris geboren met een gewicht van 2990 gr. en  Zoë kwam om 16:47 met een gewicht van 3100 gr. Iris had nog wat slijm in haar longetjes en moest alleen ter observatie op de intensive care liggen. Met Zoë ging alles goed, ze dronk direct als een gek een spuit voeding leeg. Toen ik terug kwam op de kraamafdeling heb ik haar aangelegd en dat ging direct goed. De volgende dag kwam Iris er ook weer bij. Mijn vriend en mijn ouders kwamen elke dag langs, dat deed me heel goed, want vooral ‘s nachts miste ik Joshua heel erg.

De borstvoeding in het ziekenhuis was een ramp! Het deed me zo zeer, daarom heb ik gedurende die tijd afgekolfd. De eerste dag thuis heb ik het weer geprobeerd en vanaf die tijd geef ik borstvoeding, soms afgewisseld met een fles. Ze drinken namelijk zo veel!!!

Iris en Zoë groeien als kool! Ze zijn nu (08-02-2007) precies twee maanden en de allerliefste babies die ik ooit heb gezien. Ze huilen alleen als het moet en slapen al drie weken ’s nachts door. Wij hebben het maar getroffen met deze twee supergezonde dochters en ik met zo’n lieve partner!

Wij hebben de namen Iris en Zoë gekozen, omdat Joshua van Griekse afkomst is en deze namen zowel Nederlands als Grieks zijn. In het Grieks betekent Iris, regenboog en Zoë, leven. 

Geralde