Toen ik vernam dat ik opnieuw in verwachting was, waren wij heel erg blij. We hadden al een zoontje: Jonas. De eerste weken was ik echt misselijk tot en met, als ik iets rook werd ik al misselijk. De gynaecoloog vond dat al raar omdat ik dat bij Jonas niet gehad had en dat bleef maar duren. Hij vermoede al iets.

Hij kijk op de echo en zei: "allez proficiat zijn der direct twee". Was me dat even verschieten zeg een tweeling. Mijn moeder zag het direct zitten; ik moest er even van bekomen. In de 12de week moest ik naar het UZ van Gent om een gedetailleerde echo te laten maken. Mijn gynaecoloog deed dat uit voorzorg, daar zien ze eigenlijk alles op. Ze zien ook de bloedbanen enzo en de navelstreng en of het eeneiige is of niet. Toen kon ik voor het eerst hun hartjes horen slaan.

Maar de zwangerschap van een tweeling is echt niet te onderschatten zeker als je nog een kleine hebt rondlopen van nog geen twee jaar. Je kan dan niet even zeggen 'nu ga ik even rusten'. Dat gaat absoluut niet.

Maar als je ze voelt schoppen is dat wel echt plezant. Eerst de ene daar en dan voel je de andere aan de andere kant.  Jens en Jelle vonden dat het leukst als jonas in zijn bed lag en dat mama eindelijk eens kon rusten in de zetel dan waren ze daar en dan lag mijn poes ook nog op mijn buik dan was het helemaal plezant je moest soms die buik eens zien gaan. Maar door dat de poes op mijn buik lag werden ze terug rustig.

Het wordt zwaarder en zwaarder, iedere maand denk je hoeveel ga ik nu nog aankomen en hoelang moet ik nog rondlopen. Op den duur begint dat serieus door te wegen.

Met 7 maanden zwangerschap had ik eigenlijk al een buik van iemand van 9 maanden die hoogzwanger is

Ik was al een paar dagen opgenomen in het moederhuis in Oostende omdat ik wat moest rusten en al ontsluiting had omdat ik eigenlijk voortdurend in de weer was. Maar ja wat wil je met een peuter die graag gepakt wordt door zijn mama en welke mama kan daar neen tegen zeggen.

Ik moest de 37 weken halen om onder water te bevallen en kop 37 weken was het zover. Onze Jens die kon niet meer wachten wilde eruit.
Ik heb zelfs geen weeën gevoeld of wat dan ook. De vroedvrouw kwam eens zien en ik zie dat ik naar de grote toilet moest en toen keek ze en had al 7 cm ontsluiting. Ja, zei ze, het gaat vandaag gebeuren hoor. Dus even mijn man en mijn mama gebeld. Jonas sliep bij mijn ouders, omdat mijn man chauffeur is bij transportfirma Maenhout.
Ze waren daar rap want wij wonen in Bredene; en ik stond gezellig wat te praten met de vroedvrouw in de gang ze dachten dat ik pijn ging hebben zoals bij jonas, want van hem hebben ze het in gang moeten steken (ook onderwater).
na enkele seconden was Jens daar hij woog 2kg 450 en was 45 cm groot
en enkele seconden later was Jelle daar hij woog 2kg 140 en 44 cm groot

Doordat Jens en Jelle drie weken te vroeg geboren waren, moeten ze dan wel even in de couveuse liggen om wat gewicht bij te komen. Ze liggen wel bij elkaar in de couveuse. Nooit apart dat vond ik wel goed dat ze de warmte van hun broertje kunnen voelen hè. De kinderarts doet dat met alle tweelingen al zijn er niet zoveel.

Toen ze een week oud waren mochten ze eens uit de couveuse.
Eens bij de mama, dat is wel echt fijn dat gevoel. Anders was het met je hand door de couveuse. Je bent dan beperkt in je mogelijkheden. Maar dicht bij je is nog iets anders

Als ze twee weken waren kan iets minder geweest zijn ook mochten ze volledig uit de couveuse en mochten ze in een bedje. Ze mochten nog niet mee naar huis ze moesten eerst wennen aan het bedje en tegen dat ze een maand waren bijna mochten ze dan uiteindelijk mee naar huis dan begon het echte zware werk.

Conny