Caesarina buidelen Indy en Sanne baby Indy en Sanne

Het verhaal van Indy en Sanne Bleeker

Geboren op 8 oktober 2002 na een zwangerschap van 28 weken en 4 dagen

Indy Michelle woog 1035 gram, Sanne Esmee 1180 gram.

Het verhaal is geschreven door hun moeder Caesarina Bleeker

 

Arjan (32) en ik (28) leerde elkaar kennen in januari 2000. Al snel waren wij het er samen over eens dat wij wel heel graag kinderen wilden. In juni 2001 ben ik met de pil gestopt. Na 5 maanden werd ik niet meer ongesteld en ging ervan uit dat ik zwanger was. Helaas was dit niet zo. Na wat onderzoeken bij de gynaecoloog bleek dat ik het PCO-syndroom had. Ik kreeg Clomid voorgeschreven en Provera om een weer een bloeding te krijgen zodat er weer een cyclus zou komen.

Op 21 april 2002 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Tijdens de eerste echo dacht de gynaecoloog al te zien dat ik misschien in verwachting was van een tweeling, hij was er niet zeker van. Ik was toen 7 weken en 3 dagen zwanger. Wij hoopten dat de volgende echo ons kon tonen dat het daadwerkelijk een tweeling was, dat leek ons fantastisch. Op 30 mei 2002 kregen wij zekerheid. De gynaecoloog was aanvankelijk bang dat ze in één vruchtzak zaten, om daar duidelijkheid over te krijgen verwees hij ons door naar het AZG te Groningen. Daar vonden ze een tussenschot. De zwangerschap verliep moeizaam. De eerste maanden ben ik behoorlijk misselijk geweest en vanaf week 16 kreeg ik rug- en bekkenklachten. Ondanks de pijn vond ik mijn dikke buik helemaal het einde!

Wij wilden heel graag voor de bevalling trouwen en daarom hadden wij onze trouwdag gepland op 17 oktober 2002. Helaas is dit niet meer gelukt, want op 8 oktober 2002 werd ik 's morgens tegen 06.30 uur wakker. Ik was toen 28 weken en 4 dagen zwanger. Een week eerder was ik nog bij de gynaecoloog geweest omdat het niet zo lekker ging. Omdat ik naar de wc moest, vroeg ik aan Arjan of hij mij even omhoog wilde helpen uit bed. Toen ik een stap naast het bed had gezet, gebeurde het, ik verloor heel veel vruchtwater.

Arjan belde het ziekenhuis en zij hebben direct een ambulance gestuurd. Tegen 07.00 uur lag ik aan een CTG om de baby's te controleren. Mijn gynaecoloog vertelde ons dat ik niet in dit ziekenhuis mocht blijven, omdat je niet mag bevallen in een streekziekenhuis beneden de 32 weken. Dus weer in de ambulance ditmaal naar het AZG in Groningen. Daar werd weer een CTG gemaakt. Voor weeënremmers was het echter al te laat. Op een gegeven moment had ik vreselijke persdrang. De gynaecoloog werd erbij gehaald en zij keek uiteindelijk verschrikt naar mij aan en zei: "Ik zie voetjes, je hebt volledige ontsluiting. We gaan direct naar de verloskamer". De persweeën kwamen daarna vrij snel achter elkaar.

Na een uur persen gebeurde er echter nog steeds niks. Het bleek dat de baby's in een verhaking lagen. Daarop besloot men een spoedkeizersnede te verrichten. Omdat het zo druk was op de ok moest ik eerst nog een half uur mijn persweeën wegpuffen

Om 12.58 uur werd het Indy geboren en om 12.59 uur Sanne. Ze werden direct weggehaald. Ik heb ze niet eens even mogen zien! Gelukkig huilden ze beiden heel hard en dat geluid was al geweldig om te horen. Arjan vertelde me dat we 2 prachtige dochters hadden gekregen. Terwijl ze nog met mij bezig waren kwam de kinderarts ons vertellen dat Indy en Sanne het bijzonder goed deden. Ze werden in de couveuse gelegd en naar de neonatologieafdeling gebracht. Indy woog 1035 gram en was 38 cm lang en had een apcar-score van 9 ! Sanne woog 1180 gram en was ook 38 cm lang en had een apcar-score van 7 na één minuut, een 8 na drie minuten en een 9 na vijf minuten.

Om 16.30 uur mocht ik eindelijk naar mijn dochters toe. Dat was een heel bijzonder moment. Ze waren ontzettend klein en al die draadjes en slangetjes, dat was geen leuk gezicht. Gelukkig lagen ze niet aan de beademing. Wel lagen ze aan de cpap.

Ik heb 5 dagen op de kraamafdeling van het AZG gelegen en ging elke middag en avond met Arjan buidelen met de meisjes. De dagen na de geboorte zijn Indy en Sanne nog behoorlijk afgevallen en dit beangstigde ons. De artsen zeiden echter dat wij ons daar niet zo druk om moesten maken. Die week na de geboorte ging gepaard met ups en downs. De ene dag was Indy beter dan Sanne en dan was het weer precies andersom. Indy bleef de eerste week sukkelen met haar glucosegehalte. Beide kwamen ze onder de blauwe lamp te liggen, omdat ze wat geel zagen.

Het heen en weer reizen viel mij toen ik weer in huis was behoorlijk zwaar na een keizersnee. Je zet je verstand op nul en je hebt maar 1 ding voor ogen en dat zijn je kindjes die daar liggen te vechten. Het liefst ging ik 's morgens, 's middags en 's avonds heen en ik kolfde 7x per dag. Arjan ging overdag nog wel vaak een keer heen, zodat ik even kon rusten.

Op 17 oktober 2002 zijn Arjan en ik getrouwd. Helaas is deze dag voor ons anders verlopen dan was gepland, maar wij vonden Indy en Sanne veel belangrijker dan onze huwelijksdag, dus zijn we met een heel klein groepje naar het gemeentehuis gegaan. Helaas werd deze dag niet echt leuk afgesloten, want Sanne was behoorlijk zwak en lag weer aan de cpap. Waarschijnlijk had ze een infectie en daarom kreeg ze antibiotica toegediend en uit voorzorg Indy ook. Na een paar dagen was Sanne weer beter. Indy bleef veel dipjes houden en vergat af en toe te ademen. Op een gegeven moment dachten de artsen dat Indy misschien een hersenbloeding had gehad, maar gelukkig was dit niet het geval. Het waren zware dagen. Van de ene kant ben je heel blij met je kindjes, maar je hebt tegelijkertijd zoveel zorgen, dat je haast niet blij durft te zijn.

Op 23 oktober woog Sanne 1145 gram en mocht de neonatologie te verlaten. Op zich natuurlijk een heel goed teken, maar Indy mocht nog niet weg omdat ze nog teveel dipjes had. Sanne werd die dag overgeplaatst naar de afdeling Medium Care van het Martini Ziekenhuis te Groningen. Wij hadden graag gezien dat ze terug werden gebracht naar het St.Lucas Ziekenhuis te Winschoten, maar helaas was hier geen plek voor de meisjes. 'S-avonds zijn we weer naar het AZG gegaan om nog met Indy te buidelen. Gelukkig mocht Indy op 25 oktober ook naar het Martini Ziekenhuis en eindelijk waren de zusjes dan weer samen.

Indy en Sanne zijn 2 weken op de Medium Care gebleven, toen was er plaats in Winschoten. De tijd in het Martini Ziekenhuis was voor ons heel rustig. Er waren weinig complicaties met de meisjes. Indy en Sanne hebben beide een bloedtransfusie gehad en daar zijn ze behoorlijk van opgeknapt. Indy lag in een grote couveuse en vaak werden de zusjes na 15.00 uur samen in de couveuse gelegd. Indy deed de eerste keer haar kleine armpje om Sanne heen, een geweldig moment!. Ook werden ze in het Martini Ziekenhuis voor het eerst in bad gedaan, ook weer zo’n onvergetelijk moment. Ze gingen in een poppenbadje, zo klein waren ze nog. Op 5 november was het dan eindelijk zover, de overplaatsing naar Winschoten.

Toen Indy en Sanne eenmaal in Winschoten lagen, werd het voor ons ook een stuk makkelijker. Het ziekenhuis ligt ongeveer op een kilometer afstand bij ons huis vandaan. Hier mocht ik ze zelf uit de couveuse halen en ze lekker bij mij op schoot nemen. Indy en Sanne deden het bijzonder goed en op 9 november heeft Sanne haar couveuse ingeruild voor een wiegje, Indy op 11 november. De verpleging zei dat het misschien leuk was om ze samen in een bedje te leggen, en konden ze elkaars warmte voelen, zoals ze ook samen in mijn buik zaten. Na een tijdje hebben we toch maar besloten om ze ieders hun eigen bedje te geven, want het werd behoorlijk krap. Indy heeft op 30 november voor de 3e keer een bloedtransfusie moeten ondergaan, omdat alles haar teveel moeite kostte. Ik vond het verschrikkelijk dat ze weer een infuus in haar hoofdje moest, maar dit keer werd er gelukkig geen haar weggeschoren.

Op 3 december hadden we een gesprek met de kinderarts en zij vond dat Indy en Sanne het zo goed deden dat ze er klaar voor waren om naar huis te gaan. De keuze was aan ons en wij hebben toen gekozen hen op zaterdag 7 december mee naar huis te nemen. Zo konden we nog wat laatste dingetjes regelen en ons rustig voorbereiden op hun thuiskomst. Donderdag 5 december heb ik samen met Indy en Sanne op een kamertje geslapen. De verpleging stelt aan de ouders voor om 24 uur rooming-in te doen, zodat je alvast een beetje kan wennen aan je kindjes. Het ging prima om alleen voor ze te zorgen, alleen ik heb echt geen oog dicht gedaan die nacht. Het was allemaal zo spannend om een hele nacht bij ze te zijn en elk geluidje hoorde ik. Sanne was bijna de hele nacht wakker en kon maar niet slapen. Ik heb haar toen lekker bij mij in bed genomen en dicht tegen mij aangehouden en dat gevoel was zo intens, even helemaal alleen met mijn kindjes……

Op 7 december 2002, precies 20 dagen voor de uitgerekende datum zijn onze dochters in huis gekomen. De hele maand december hebben wij echt voor ons zelf gehouden om van hen te genieten en pas in januari zijn we met de kraamvisites begonnen. Het was heel erg wennen om ze nu 24 uur per dag om je heen te hebben, maar de eerste weken ging het perfect. Na een aantal weken werd het toch wel anders. Elke avond bleven ze beide vreselijk huilen, we probeerden echt van alles, maar niets leek te helpen. We zaten iedere avond met 2 huilende baby's beneden. Gelukkig sliepen ze 's nachts wel en werden ze alleen maar wakker als ze honger kregen. Het huilen ging maar door en op een gegeven moment zijn we hiervoor met hen naar het ziekenhuis gegaan. De diagnose was dat ze zich overstrekten. Hiervoor kregen ze direct fysiotherapie. Ook adviseerde men ons hen in te bakeren. Het inbakeren heeft hen echt rust gegeven en ons natuurlijk ook. Met mij ging het de 1e jaar ook niet zo lekker en dit kwam voornamelijk door alle gebeurtenissen en door het vele huilen van de kinderen.

EN HOE IS HET NU...

Indy en Sanne zijn 2 vrolijke peutertjes met een behoorlijk sterk eigen willetje. Vanaf 21 februari 2005 gaan ze voor 2 dagdelen naar de peuterspeelzaal. We hebben veel problemen gehad met slapen, vooral met Indy, want die kon ons tot op een paar weken geleden 's nachts soms uren wakker houden, maar sinds we grote bedden voor ze hebben gekocht gaat het goed. Van hun vroeggeboorte hebben ze helemaal niks overgehouden. In april 2004 hebben ze beide met het ROTA-virus in het ziekenhuis gelegen en toen waren ze behoorlijk ziek. Het is niet leuk om ze dan weer in het ziekenhuis te zien liggen en ik ben er dan ook dag en nacht bij gebleven. Ze liepen allebei in dezelfde week met 15 maanden. Sanne is altijd net even iets eerder dan Indy, maar dit is vanaf de geboorte al zo. Wij zijn supertrots op hen en we genieten elke dag van ze. Af en toe is het best heftig, maar wij zijn ontzettend blij dat wij ze nog in ons midden hebben, want dit had heel anders af kunnen lopen.